Labyrint/01

LABYRINT : een residentie op een kruispunt (2009 /2010)

2.147 km, dat is de afstand die Brussel van Casablanca scheidt, en andersom. Het is deze afstand, fysiek en symbolisch, die Els Dietvorst en Hassan Darsi willen onderzoeken in dit gemeenschappelijk project dat ze als vanzelfsprekend Labyrint hebben genoemd.

Het tracé van een labyrint is moeilijk te volgen en te begrijpen in zijn totaliteit. Het is met deze complexe organisatievorm, weerspiegeld in een creatieproces en via gekruiste residenties tussen Casablanca en Brussel, dat beide kunstenaars gedurende twee jaar willen experimenteren. Labyrint is het langdurig proces van reflecteren, experimenteren, samenwerken, ontmoetingen en uitwisselingen genereren. Men kan het vergelijken met de kruispunten, impasses, kronkelige tracés, vertakkingen en verkeerde pistes die het parcours en de organisatie van een project tot op het einde typeren. Labyrint is de ontmoeting tussen het werk van Hassan Darsi en dat van Els Dietvorst; het is de ontmoeting tussen verschillende culturen, benaderingen, manieren van denken en individuen.
Els Dietvorst nodigt Hassan Darsi uit in België, in haar atelier, in een militair kamp te Brasschaat. Hassan Darsi nodigt Els Dietvorst uit in Casablanca, om in zijn atelier te komen samenwerken met schrijnwerkers en keramisten. Sinds een tiental jaar werkt Hassan Darsi met goud: hij verguldt objecten, landschappen, gebouwen. Vandaag wil hij legertanks vergulden en ze doen ontploffen, een nieuw project waar hij sinds een paar maanden mee bezig is. De ligging van het atelier van Els, in een militair kamp, biedt hem de opportuniteit om een tank op werkelijke schaal te vergulden. Els Dietvorst wil sculpturen van schedels realiseren, een project waarmee ze enkele jaren geleden gestart is en waarvan ze de draad terug oppikt in tijden van oorlog… Oorlog is steeds aanwezig, ergens in de wereld, dus duiken deze sculpturen steeds opnieuw op in haar werk. Hassan Darsi stelt haar voor om deze praktijk verder te zetten, maar dan met vakmensen en ontwerpers uit Casablanca. Beide kunstenaars willen een film maken, de een over ontploffende miniatuurtanks, de ander over het productieproces van de gerealiseerde sculpturen. Na het delen van productieprocedés, van technieken en knowhow, een logisch gevolg van deze reis, volgen andere uitwisselingen op menselijk vlak: met militairen in Brasschaat, met Marokkaanse vaklui of met alle mensen die op een of ander ogenblik van ver of van dichtbij betrokken zijn bij het werkproces. Deze ontmoetingen en uitwisselingen maken intiem deel uit van het persoonlijk werk van de twee kunstenaars en ondersteunen het gemeenschappelijk project in zijn geheel, als een structureel gegeven in het creatieproces.
Een tentoonstelling sluit deze uitwisselingen en ‘gekruiste residenties’ af. De verschillende ontwerpen - sculpturen van schedels, ontplofte en vergulde tanks, films… - worden, bijna letterlijk, in dozen gestopt, samen met alle visuele of geschreven sporen van deze ontmoetingen, alle voorbereide of onverwachte elementen die aan het project toegevoegd worden. Zij vormen een onzichtbare draad van Ariadne die ons toelaat het labyrint te verkennen zonder te verdwalen en om er de menselijkheid van te ontdekken in de vorm van een ontmoetingsplaats.

Florence Renault, maart 2009
Vertaald vanuit het Frans
Translation in English will be put on-line soon